Twee weken lang mocht ik opnieuw helemaal leerling zijn.
Ik ging de opleiding in met zin in verdieping. Ik wilde meer leren over yin yoga, fascia en het lichaam. Wat ik niet had verwacht, was dat de twee weken samen een verhaal zouden vormen: eerst over de fysieke structuren in ons lichaam en daarna over alles wat we niet kunnen zien, maar wel kunnen voelen.
Het ontbrekende stukje over fascia
De eerste week was fysiek en praktisch, met veel aandacht voor anatomie en fascia en hoe dit positief te beïnvloeden via Myo Fascial release. Precies het soort informatie waar ik van houd, omdat ik het direct wil voelen en onderzoeken in mijn eigen lichaam.
Ik ging daarom meteen aan de slag met twee plekken waar ik zelf regelmatig klachten ervaar: mijn piriformis en onderrug. Na twee dagen begon ik deze gebieden te rollen. Op de derde dag zat ik in de auto en bij aankomst realiseerde ik me ineens dat ik onderweg geen last van mijn bil had gehad.
Low impact, big results.
Geen harde training of ingewikkelde oefening, maar een zachte en gerichte prikkel die toch iets in beweging bracht.
De theorie over fascia vulde voor mij een ontbrekend stukje in. In mijn verdieping in rugyoga leerde ik veel over houding, bewegingspatronen, spanning en het zenuwstelsel. Toch bleef ik met de vraag zitten hoe alle structuren in ons lichaam precies samenwerken om beweging mogelijk te maken.
Fascia maakt dat verhaal completer.
Bindweefsel is niet alleen een soort verpakking rondom spieren en organen. Het vormt een doorlopend en rijk geïnnerveerd netwerk door het hele lichaam. Het is ook wel het grootste sensorische orgaan en speelt een rol in de manier waarop we spanning, druk, beweging en de positie van ons lichaam waarnemen.
Dat was voor mij een echte eyeopener. Niet alleen omdat ik mijn eigen lichaam daardoor beter begrijp, maar ook omdat het een prachtige aanvulling vormt op mijn lessen en workshops. Ik heb ontzettend veel zin om mijn deelnemers hierin mee te nemen.
Van het fysieke naar het subtiele
Na de eerste week hadden we twee dagen vrij. Daarna verschoof de opleiding van het fysieke en anatomische niveau naar een subtielere laag.
Op dag acht vielen voor mij verschillende puzzelstukjes in elkaar. De helderheid en kracht waarmee de les werd gegeven, waren precies wat ik op dat moment nodig had. Niet voorzichtig om de dingen heen bewegen, maar duidelijk zichtbaar maken wat eronder ligt.
Na die dag moest ik denken aan de hindoegodin Kali. Zij wordt vaak afgebeeld met een zwaard waarmee ze door onwetendheid en oude patronen heen snijdt. Niet zacht in de betekenis van voorzichtig of liefelijk, maar helder, eerlijk en bevrijdend.
Misschien is dat óók de kracht van zacht: de veiligheid ervaren om eerlijk te kunnen kijken naar wat zich aandient, zonder het af te wijzen of vast te houden.
De kracht van wat we niet zien
Tijdens de les werkten we met de Qigong-serie Rising Lotus. Daarbij deden we een oefening om te ervaren welke invloed onze aandacht en emoties op het lichaam kunnen hebben.
Een deelnemer hield haar armen zijwaarts uitgestrekt, terwijl de docent probeerde deze met twee vingers naar beneden te duwen. De deelnemer kon haar kracht behouden. Vervolgens werden we uitgenodigd om aan iets intens verdrietigs te denken. Toen de oefening werd herhaald, zakten haar armen wel. Na de Rising Lotus-serie kon zij haar kracht opnieuw behouden.
Deze ervaring maakte veel bij mij los. Ik werd geraakt door de kracht van iets wat we niet rechtstreeks kunnen zien, maar wat wel invloed heeft op hoe we ons voelen en bewegen. Gedachten, emoties en aandacht staan niet los van het lichaam.
Tegelijkertijd werd voor mij zichtbaar hoe streng ik voor mezelf kan zijn: hoe snel ik doorga, mezelf bij elkaar raap en denk dat ik alles alleen moet kunnen.
Wat aandacht krijgt, mag stromen – Yi Dao Qi Dao
In dezelfde periode las ik Houd me vast, een boek over hechting en emotionele verbinding. Ik begon beter te begrijpen dat we niet gemaakt zijn om alles alleen te dragen.
Lange tijd werd gedacht dat je kinderen niet te veel aandacht moest geven wanneer ze huilden, omdat ze anders ‘verwend’ zouden raken. Dat is een boodschap die veel van onze ouders nog hebben meegekregen en die, bewust of onbewust, aan volgende generaties is doorgegeven.
We leren sterk en zelfstandig te zijn. Door te gaan. Niet te lang stil te staan bij wat we voelen.
Maar gezonde afhankelijkheid is geen zwakte. Zoals een kind nabijheid nodig heeft om zich veilig te voelen, hebben ook volwassenen behoefte aan verbinding, steun en de ervaring dat iemand werkelijk aanwezig is. We hoeven niet alles zelf op te lossen.
Tijdens de opleiding zei een docent iets wat bij me bleef:
Als je een emotie heel even oprechte aandacht geeft, kan zij soms binnen vijftien seconden alweer veranderen.
En toch kunnen we dertig jaar met iets rondlopen, omdat we het nooit werkelijk de ruimte hebben gegeven.
Het hoeft niet altijd tegengehouden, vastgehouden of opgelost te worden. Soms wil iets alleen maar gevoeld worden, zodat het weer kan gaan stromen.
De kracht van zacht
Na die les voelde ik me meer aanwezig in mijn lichaam. Mijn rug deed minder pijn. Ik voelde me rustig, ontspannen en tegelijkertijd opgeladen.
In de eerste week ontdekte ik dat een zachte, gerichte prikkel in het bindweefsel een groot fysiek verschil kan maken. In de tweede week ontdekte ik dat dit misschien ook geldt voor emoties en oude patronen.
Niet alles vraagt om harder werken.
Niet alles hoeft overwonnen te worden.
Niet alles hoef je alleen te dragen.
En ik hoef niet altijd te stralen om waardevol te zijn.
De kracht van zacht. Low impact, big results.
Die woorden hebben na deze twee weken een veel diepere betekenis voor mij gekregen. En alles wat ik heb geleerd, neem ik mee terug naar mijn lessen om de wereld te inspireren.
Hopelijk tot snel op de mat ♥︎
Bedankt
Tot slot een klein dankwoord voor Esther Scheen, Jeske Papadopoulos en Angélique Boset voor het delen van hun ongelooflijke rijke kennis en begeleiding van deze twee prachtige weken ♥︎♥︎
Geef een reactie